0

آیا سگ های نر با فرزندان خود جفت گیری می کنند؟

آیا سگ های نر با فرزندان خود جفتگیری میکنند؟

اگر از سگ نر و فرزندانش مراقبت می کنید، تصور نکنید که پدر نمی تواند دخترانش را پس از رسیدن به بلوغ باروری باردار کند. از آنجایی که سگ‌ها مانند بسیاری از انسان‌ها درک یا نگرش مشابهی نسبت به اعضای خانواده ندارند، جفت‌گیری سگ‌های نر با فرزندانشان اصلاً غیرعادی نیست. شاید شما صاحب گله ای از سگ های پدر و مادر و دختر و برادر باشید و برای شما این سوال پیش آمده باشد که آیا سگ های نر با فرزندان خود جفت گیری می کنند؟ در ادامه این مقاله معایب جفتگیری داخلی سگ ها را نیز باهم بررسی میکنیم.

جفت گیری با فرزندان

سگ ها اغلب به اعضای خانواده خود مانند سایر سگ ها نگاه می کنند و در نتیجه ممکن است با خویشاوندان خود تولید مثل می کنند. به عنوان مثال، ممکن است سگ های نر با دختران خود جفتگیری داشته باشند. این فقط در مورد سگ های پدر و دختر صدق نمی کند. وقتی سگ های نر به بلوغ جنسی می رسند، اغلب با خواهر جفت می شوند. آنها همچنین ممکن است همین کار را با مادران خود انجام دهند.

مشکلات بالقوه سلامت

تصور جفت گیری یک سگ نر یا ماده با فرزندانش ممکن است برای شما ترسناک ، عجیب و بدبینانه باشد، اما مشکلات عمیق تر از این است. همخونی در سگ ها اغلب می تواند منجر به ایجاد توله هایی با مشکلات جسمی و ذهنی مانند نقص مادرزادی شود. با عدم اجازه دادن به سگ های نر در کنار دختران بالغ خود، احتمال این اتفاق را کاهش دهید.همچنین میتوانید از مقاله چگونه یک سگ نر را هنگام فحلی سگ ماده آرام کنیم؟ استفاده کنید. شما همچنین می توانید این کار را با عقیم سازی و عقیم کردن حیوانات خود انجام دهید. این می تواند از همخونی جلوگیری کند و در نتیجه شانس توله های با نقص مادرزادی را به حداقل برساند. این جراحی ها همچنین می تواند به کنترل جمعیت سگ ها کمک کند. پس تا به اینجای کار بایستی فهمیده باشید که چرا حجم سگ هایی که دچار نقص ذهنی و رفتارهای ناگهانی مانند سندروم های رفتاری هستند در ایران اینقدر زیاد است؟ عدم توجه فروشنده یا پرورشدهنده با هدف درآمد زایی باعث این مشکل بزرگ شده است. 

مدیریت عقیم سازی و عقیم سازی

حتما در مورد دوران فحلی سگ شنیده اید. بعد از دوره پریودی سگ ، سگ شما آماده جفتگیری است. از این رو به این دوره ، دوره فحلی میگویند. هنگامی که یک سگ وارد چرخه فحلی می شود دو تا سه هفته طول می کشد. سگ بین ۶ تا ۱۲ ماه بالغ می شود پس بین ۶ ماه تا ۲ سال انتظار اولین چرخه فحلی را داشته باشید. با دامپزشک خود صحبت کنید تا چارچوب زمانی مناسب برای  عقیم کردن سگ تان را تعیین کند. طبق ASPCA، معمولاً باید حداقل 8 هفته سن داشته باشند تا اینکه برای جراحی و بیهوشی سن کافی در نظر گرفته شوند. معمولاً جراحی سگ ها قبل از رسیدن به سن 6 ماهگی مفید است، در این مرحله سگ های جوان اغلب قادر به باردار شدن هستند.

سگ های نر و مراقبت از فرزندان

در حالی که سگ‌های نر ممکن است مانند عروسک های پشمالوی شیرین با انسان‌های مورد علاقه‌شان رفتار کنند، به نظر میرسد که مانند انسان‌های نر، نمیتوانند پدر خوبی باشند. دیدگاه ما انسان ها نیز نباید به گونه جانداران دیدگاه انسانی باشد چرا که آنها معمولاً تمایلات فطری پدرانه را نسبت به فرزندان خود نشان نمی دهند. سگ های نر در تضاد کامل با سگ های ماده در این بخش هستند. ماده‌ها معمولاً بسیار مراقب هستند و به بسترهای خود توجه می‌کنند و همه چیز از غذا دادن گرفته تا نظافت را انجام می‌دهند. به گفته نویسنده و علاقه‌مند به سگ‌ها، Gino Pugnetti، در حالی که سگ‌های نر معمولاً والدین سلطه جویی هستند، اما به ندرت به توله‌هایشان آسیب می‌رسانند. آنها گاهی اوقات از آنها در برابر تهدیدهای خارجی نیز دفاع می کنند.

آیا پرورش سگ های برادر و خواهر بی خطر است؟

در بیشتر موارد، به طور کلی به دلیل خطر عوارض طولانی مدت سلامتی، پرورش سگ های برادر و خواهر با هم خطرناک تلقی می شود . حتی اگر همخونی با دقت برنامه ریزی و مدیریت شود، باز هم این پتانسیل را دارد که در طول زمان مشکلات غیرمستقیم دیگری ایجاد کند.

با این حال، اگر بخواهیم خودِ نژادهای سگ ، به حیات خود ادامه دهند، هنوز هم به درجه خاصی از همخونی نیاز است – در غیر این صورت لابرادورها دیگر شبیه لابرادورها نخواهند بود و غیره. با این وجود، توصیه می‌شود که سگ‌هایی که باید پرورش یابند از والدین یا اجداد یکسانی در شجره‌نامه چهار نسلی برخوردار نباشند. این تضمین می کند که مواد ژنتیکی مشترک بین یک بستر و والدینش مشابه است اما نه چندان مشابه که به طور قابل توجهی مخزن ژن را در طول زمان کاهش دهد.

مزایای جفت گیری یک برادر با سگ خواهرش

اکثر مردم همخونی سگ را با زنای با محارم در انسان مرتبط می دانند که هم غیرقانونی و هم از نظر پزشکی اشتباه است. با این حال، استانداردهای کاملاً متفاوتی در گونه سگ ها اعمال می شود. همخونی در برخی از سگ‌ها اغلب مفید است و هنوز کاملاً قانونی است. سگ‌ها فاقد بلوغ عاطفی هستند، بنابراین سگ نر به طور طبیعی سعی می‌کند با خواهرش جفت‌گیری کند، بدون اینکه به اخلاقیات یا عواقب آن فکر کند. در واقع، حتی ممکن است برای سگ هایی که ناهنجاری دارند و یا اجتماعی نیستند نیز آسان‌تر باشد، زیرا سگ‌ها از قبل با یکدیگر آشنا هستند. آنها باید از قبل در کنار یکدیگر راحت باشند و با بوی یکدیگر آشنا باشند. از این رو این نکته بسیار مهم است که بدانید بایستی سگ ها را تا قبل از 6ماهگی با سگ های دیگر نیز اجتماعی کنید. این کمک زیادی میکند تا در جفتگیری با سگ های دیگر ، سگ موفق تری داشته باشید.

سگ‌های خواهر و برادر معمولاً با هم برای کمک به تولید توله‌هایی با ویژگی‌های قابل پیش‌بینی مربوط به خلق و خو و ظاهر پرورش داده می‌شوند.

 ایده کلی این است که – در تئوری – اگر دو سگ با سلامت و زیبایی استثنایی داشته باشید و آنها را با هم پرورش دهید، آنها یک یا چند نمونه به همان اندازه عالی تولید خواهند کرد.

یک سگ برادر و خواهر نسبت به دو سگ غیرمرتبط، مواد ژنتیکی بیشتری را به اشتراک می گذارند، زیرا آنها والدین مشابهی دارند. بنابراین، پرورش یک سگ برادر و خواهر با هم می تواند برخی از صفات برتر را در سگ ها با افزایش احتمال انتقال آنها به نسل بعدی تثبیت یا همگن کند. برخی بر این باورند که این کارآمدترین راه برای تقویت یک نژاد سگ است زیرا سگ های درون این خط خونی بیشتر و بیشتر از مواد ژنتیکی برتر مشترکی دارند.

این گونه است که یک نژاد رسمی سگ در وهله اول به وجود می آید و نژاد واقعی سگ پایدار خواهد بود. بنابراین، لابرادورها شبیه لابرادورها و پامران ها شبیه پامرانیان هستند.

خطرات پرورش خواهر و برادر در سگ ها

متأسفانه، این درست نیست که فرض کنیم دو سگ که دارای ژنتیک قوی هستند، همیشه بستر مناسبی تولید می کنند. عاری از بیماری، ناتوانی یا بیماری. دو سگ که در ظاهر برخی از صفات یا ویژگی های منفی را نشان نمی دهند، ممکن است همچنان یک ناقل ژنتیکی باشند و آلل های مغلوب را حمل کنند که وقتی در نسل بعدی ترکیب شوند، باعث می شود صفات منفی در فرزندانشان آشکار شود. در نتیجه، غیرمعمول نیست که سگ های همخون در برخی از مراحل زندگی خود مشکلاتی مانند دیسپلازی هیپ و بیماری های قلبی و کبدی را تجربه کنند. بنابراین، همیشه باید یک ارزیابی خطر ژنتیکی کامل را قبل از اقدام به پرورش یک سگ برادر و خواهر با هم انجام دهید – حتی اگر (در ظاهر) آنها عالی به نظر برسند.

سیستم ایمنی ضعیف تر

بسیاری از پرورش دهندگانی که خواهر و برادر پرورش داده اند نیز متوجه شده اند که توله سگ ها سیستم ایمنی ضعیف تری دارند. آنها همچنین به شیوع بیشتر بیماری خودایمنی اشاره کردند. آنها نسبت به سگ های دیگر با تنوع ژنتیکی بیشتر می توانند به دلیل عفونت های رایج و سرماخوردگی به شدت بیمار شوند. برخی از پرورش دهندگان همچنین متوجه شده اند که فرزندان همزاد تهاجمی تر و خنگ تر هستند و آموزش و کنترل آنها را دشوارتر می کند.

تحقیقات نشان می‌دهد که تنها راه رهایی از این تله، خارج کردن سگ‌هایی است که به معنی پرورش سگ‌هایی است که ارتباط نزدیکی با گسترش (و بهبود) مخزن ژنی نژاد ندارند. ژن ها هنوز هم می توانند از یک نژاد باشند، اما نباید والدین مشابهی داشته باشند یا اجداد مشترکی در شجره چهار نسلی داشته باشند. چیزی که یک گونه را قوی و ماندگار می کند ترکیب و تنوع ژنتیکی آن است. اگر به طور مداوم در چندین نسل انجام شود، کاهش آن هیچ فایده ای ندارد.

آیا سگ های برادر و خواهر را جفت بندازیم؟

اگر قصد دارید یک سگ برادر و خواهر را با هم پرورش دهید، این تصمیمی نیست که ساده گرفته شود. هر دو سگ باید تحت غربالگری کامل ژنتیکی قرار گیرند و باید از دامپزشک در مورد پیامدهای احتمالی پرورش این خواهر و برادرها با هم راهنمایی بخواهید. اگر این سوال را از خود می‌پرسید، احتمالاً ایده خوبی نیست.

تنها فایده واقعی خواهر و برادر همخونی حفظ یک یا چند صفت مطلوب و جابجایی آنها در خط ژنتیکی است . اگر به پرورش دو خواهر و برادر با هم فکر می‌کنید، باید ارزیابی کنید که این ویژگی‌ها چقدر برای نژاد مهم هستند و آیا این ویژگی‌ها بر مشکلات بالقوه‌ای که ممکن است در نتیجه به وجود بیاید، بیشتر است یا خیر.

5/5 - (1 امتیاز)
ارسال دیدگاه

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.